Zdawać by się mogło się, że pewne kwestie związane z opieką nad dziećmi są uniwersalne i wyglądają tak samo na całym świecie. Wiadomo, że różnice kulturowe przejawiają się w wychowaniu, ale wydawałoby się, że rzeczy takie, jak kąpiel, pielęgnacja, układanie do snu itp. w całej Europie wyglądają mniej więcej podobnie.

Jako jeden z prezentów w związku z przyjściem oSynka na świat, dostałam książkę „Jak rozumieć i pielęgnować dziecko”, której autorem jest dr Julien Cohen-Solal. Autor jest francuskim pediatrą z wieloletnim doświadczeniem (urodził się w 1926 roku), napisał wiele prac naukowych, ta konkretna książka jest jego najbardziej znanym poradnikiem i została przetłumaczona na wiele języków. Jej pierwsze wydanie ukazało się ponad 25 lat temu, ale każde kolejne jest poprawiane tak, aby służyło coraz to nowym pokoleniom rodziców i dzieci.

Książka dzieli się na kilkanaście działów, z których każdy składa się z krótkich (mniej więcej stronnicowych) problemowych punktów. To duża zaleta tej książki, którą szczególnie docenią mamy czytające np. podczas karmienia – sama w ten sposób w pierwszych tygodniach po urodzeniu dziecka przeczytałam dużą część tej pozycji. Łatwa jest też nawigacja dla osób szukających konkretnych odpowiedzi, bo wystarczy odnaleźć po prostu nurtujący nas problem w spisie treści.

Większe działy, na jakie składa się ta książka (w nawiasie podaję ilość podrozdziałów):

1. Przygotowanie do porodu (5)
2. Dziecko tuż po urodzeniu (9)
3. Problemy pierwszych dni i pierwszych tygodni (29)
4. Żywienie dzieci (41)
5. Rozwój fizyczny i neurologiczny dziecka (19)
6. Rozwój emocjonalny i intelektualny małego dziecka (26)
7. Drugi rok życia dziecka (16)
8. Dziecko w wieku od dwu do sześciu lat (17)
9. Wzrost, odżywianie, pokwitanie (11)
10. Szczepienia (8)
11. Choroby noworodków (12)
12. Choroby wieku niemowlęcego (39)
13. Wcześniactwo. Niska waga urodzeniowa (6)
14. Choroby dzieci starszych (łącznie 108 w 18 kategoriach)
15. Problemy psychologiczne (39)
16. Deficyty rozwojowe (6)
17. Problemy wieku szkolnego (9)
18. Niektóre problemy dotyczące rodziców (6)

Podaję to wszystko, żeby dać obraz rozległości poruszanych tematów i tego, jak rozłożone są akcenty. Wszystko opisane jest prostym językiem, ale bez spłyceń i uogólnień – po prostu tak, żeby czytający ją rodzic dostał zrozumiałą odpowiedź na nurtujące go wątpliwości.

Czytałam tę książkę w pierwszych tygodniach życia naszego dziecka, a i teraz czasem z ciekawości do niej zaglądam i zauważam wiele różnic w podejściu francuskich specjalistów do tego, co praktykuje i radzi się w Polsce.

Różnica, która była dla mnie dość zaskakująca i chyba zrobiła największe wrażenie na początku lektury, to pierwsza kąpiel noworodka:

Wiele matek uważa, że dopiero pod koniec trzeciego tygodnia. Nic jednak nie przeszkadza, aby kąpać dziecko zaraz po odpadnięciu pępowiny i zagojeniu się pępka, czyli mniej więcej piętnastego dnia, nawet jeśli jest jeszcze niewielki wysięk z pępowiny.

Zaskoczyła mnie też informacja o podawaniu glutenu dopiero od 10 miesiąca życia, bo we wszystkich opracowaniach, które na temat rozszerzania diety czytałam niewielkie ilości glutenu pojawiały się już między 5 a 6 miesiącem.

Jeśli chodzi o szczepienia Cohen-Solal jest ich wielkim zwolennikiem. Wspomina czasy, kiedy nie było jeszcze tylu szczepionek, a oddziały pediatryczne pełne były dzieci chorych na błonnicę, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, a co drugie zachorowanie na ospę (tzw. prawdziwą, inaczej czarną ospę) kończyło się śmiercią pacjenta.

Za wszelkimi opiniami, radami i informacjami podanymi w książce stoi wieloletnie doświadczenie, nieco inne zapewne niż doświadczenia polskich pediatrów, ale chyba warto się z nimi zapoznać.

Autor: dr Julien Cohen-Solal (przeł. Anna Bożenna Matusiak i Marta Wróbel-Kubiak)
Tytuł: „Jak rozumieć i pielęgnować dziecko”
Wydawnictwo: WAB
Stron: 501
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2005
cena: 49,90

Czytałam kiedyś od czasu do czasu blog „Talki w wielkim mieście” i nawet podobało mi się tam. Dość zabawnie, dobry styl, śmieszne historie o dzieciach i życiu codziennym. To było kilka lat temu – zdaje się, że szczyty popularności TWM to lata 2005-2006.

Leszek K. Talko (czy tylko ja słyszę, że to się rymuje z Januszem L. Wiśniewskim?) publikował w „Gazecie Wyborczej”, pisał także (a może nadal pisze) felietony do „Dziecka”, napisał z żoną Moniką Piątkowską scenariusz do serialu, którego nigdy nie widziałam.

Z perspektywy rodzica zabawne przygody talkowych dzieci mają nieco inny wydźwięk. Owszem, są zabawne, ale teraz dochodzi do tego coś jakby współczucie;) i poczucie, że nas wszystkich może to spotkać;)

W wersji książkowej, którą czytałam (czyli zbiorze wcześniej oddzielnie wydanych książek) obserwujemy poczynania i perypetie Talków na różnych etapach – gdy rodzi się pierwsze dziecko, czyli syn Pitulek, gdy Pitu z niemowlaka staje się małym chłopcem i dołącza do niego Kudłata, czyli siostra.

„Dziecko dla odważnych” to w żadnym wypadku nie poradnik. Raczej lektura terapeutyczno-odstresowująca dla rodziców i coś na odczarowanie dla nie-rodziców.

Nie będę cytować, nie będę streszczać. Kilka uwag tylko, bo oczywiście nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepiła.

Konwencja książki jest taka, żeby śmieszyć. W związku z czym znajdziemy tu namnożenie komicznych historyjek z życia czteroosobowej rodzinki. Niektóre są śmieszne bardziej, inne mniej – wiadomo, ale to spiętrzenie sytuacji tak śmiesznych, że czasem nieprawdopodobnych sprawia, że mam wrażenie, że Talko trochę pisze rzeczywiście o swoich dzieciach, a trochę na podstawie swoich dzieci wymyśla. No, ale może się mylę – moje dziecko dopiero zaczyna urozmaicać repertuar swoich numerów popisowych.

Momentami szlag mnie trafiał przy czytaniu, ale nie rzucałam apostrof „co za dzieci!”, cierpliwość traciłam częściej do rodziców. Wiem, że to żart, konwencja, ale ile razy rodzic może okazywać się tym słabszym ogniwem?

Dzieci Talków to łatwych egzemplarzy nie należą, ale trochę drażnił mnie model wychowania zaprezentowany w książce. Może dlatego, że nie mam doświadczenia i na dzieciach się nie znam? Może, ale zaprezentowany został tu model bardzo bezstresowy. Choć szalenie zabawny.

Co mi się podobało - odczarowanie mitu rodzica idealnego, który ma siłę i cierpliwość 20 godzin na dobę bawić się z dzieckiem i być wychowawcą bezporażkowym niczym Super Niania, a przez czas pozostały być wspaniałym organizatorem, z zawsze czystym mieszkaniem, zawsze ugotowanym obiadem, wyprasowaną odzieżą, zrobioną pracą, z planem działania wypełnionym od A do Z. A figa!:) Ty, który stajesz się rodzicem – żegnaj się z nadzieją;) To trochę krzepi nadszarpnięte niekiedy rodzicielskie poczucie własnej wartości i zaradności.

Polecam także rozdział o Teletubisiach i rozbiór tychże na części pierwsze.

Autor: Leszek K. Talko
Tytuł: „Dziecko dla odważnych” (można też spotkać wszystkie części wydane w oddzielnych tomach „Dziecko dla początkujących”, „Dziecko dla średnio zaawansowanych”, „Dziecko dla profesjonalistów”, „Dziecko dla zawodowców”)
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Stron: 399
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2007
cena: 49,90

Dostaliśmy jakiś czas temu od znajomych książkę. Gwoli ścisłości – oSynek dostał, ale my póki co mamy z niej większą radochę.

To książeczka do oglądania i opowiadania, fajnie narysowana i wymyślona.

„Miasteczko Mamoko” Aleksandry i Daniela Mizielińskich jest przeznaczone dla nieco starszych dzieci niż nasze – muszę wypróbować na dzieciach z rodziny, żeby stwierdzić dla jakich będzie najlepsze, ale myślę, że już dwulatek może się nią zainteresować, a i sześciolatek na pewno się nie znudzi. Zresztą – jak napisałam już na wstępie – rodzicom też powinna przypaść do gustu.

Autorzy to dwoje ludzi po warszawskiej grafice – obrazki powalają dbałością o detale, postaci są sympatyczne i nieszablonowe – jakbym była dzieckiem, na pewno dorysowałabym swoje wersje innych obiektów z miasteczka. Znajdziemy tu siedem plansz w siedmiu kolorach tęczy.

Śledzenie wielu dziejących się jednocześnie historii wciąga i pobudza do wymyślania wielu alternatywnych wersji.

„Miasteczko Mamoko” wydało Wydawnictwo Dwie Siostry - warto przyjrzeć się też innym propozycjom od nich, bo ofertę dla dzieci mają jedną z ciekawszych na polskim rynku wydawniczym. Między innymi odkurzają różne książki wydawane w PRLu, a więc można pokazać dzieciom nasze dzieciństwo. Ja już wypatrzyłam tam kilka książek, które będę chciała przeczytać oSynkowi już niedługo. Mam nadzieję, że literackie fascynacje będziemy mieć podobne…

Polecam, polecam, polecam!:)

Autorzy: Aleksandra Mizielińska, Daniel Mizieliński (www.hipopotamstudio.pl)
Tytuł: „Miasteczko Mamoko”
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Stron: 14 (książeczka kartonowa)
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2010
cena: 29,90

Sposób karmienia dziecka wywołuje chyba równie dużo emocji, co szczepienia. Karmienie piersią przez wielu uważane jest za jedyną możliwą, słuszną, świętą, najlepszą metodę żywienia dziecka. Kobiety wybierające z różnych przyczyn karmienie mlekiem modyfikowanym spotykają się z różnymi reakcjami otoczenia – od nacisków (można je czasem nazwać też terrorem laktacyjnym), poprzez współczucie (jak to im źle i niewygodnie albo jaka szkoda, że nie udało im się utrzymać laktacji), po całkowitą dezaprobatę. Taka mleczna fala;)

Jest w sieci blog poświęcony karmieniu, nazwijmy je „sztucznemu”, który od czasu do czasu poczytuję. Trochę z wrodzonej przekory (bo karmię piersią i planuję proceder ten ciągnąć jeszcze czas jakiś), a trochę dlatego, że naprawdę dobrze się go czyta. Dziś przy tablicy Blog butelkowy.

Osoba pisząca tego bloga, a także większość jej czytelniczek, to tacy laktacyjni „pogromcy mitów”. Mottem strony jest hasło: O mleku modyfikowanym bez uprzedzeń. O mleku matki bez emocji. I dobrze wyraża ono proporcje – nie jest to strona anty, przeciwna karmieniu piersią. Kierunek tu obrany, to raczej zdrowy rozsądek i obalanie mitów. Jako osoba karmiąca piersią nie mogę się nie zgodzić z wieloma tezami, które się tu pojawiają.

Dużo mówi się o wygodzie (a raczej większej wygodzie) karmienia piersią.No cóż – mi jakoś szczególnie niewygodnie i ciężko nie jest, ale to nie jest ogólna prawidłowość laktacyjna.

Nawał mleczny przeszedł bez większych komplikacji (bez częstego zapalenia piersi, zastoju pokarmu, grzybicy itp.), kryzysów laktacyjnych też póki co nie zaliczyłam, dziecko poraniło mi brodawki tylko na początku (choć ząbkowanie w perspektywie, więc nie wiadomo, co to będzie), nie miałabym problemu, żeby karmić w miejscu publicznym (a wcale to jakieś przyjemne nie jest, a dla wielu bardzo krępujące).

Moje dziecko najada się szybko (ok. 5 minut) i nie wisi przy mlekopoju 24h na dobę (a wiem, że różnie z tym czasem karmienia u różnych dzieci bywa). Mam tez na tyle komfortową sytuację życiową, że nie muszę zastanawiać się, co z karmieniem po urlopie macierzyńskim, bo po prostu póki co będę w ograniczonym zakresie pracować z domu.

W takim wypadku karmienie piersią można rzeczywiście uznać za coś wspaniałego i wygodnego. Jeśli się ma trochę mniej szczęścia – wcale tak laurkowo nie jest.

Niemniej jednak – bardzo lubię karmić i chyba to jest dla mnie jedna z głównych zalet karmienia piersią.

Dużo mówi się o wpływie karmienia naturalnego na zdrowie, rozwój emocjonalny i profilaktykę alergii. No cóż. Być może wpływ ten jest duży, ale… Ja karmiona piersią byłam jakieś niecałe 3 miesiące, mój mąż niecałe 2. Mnie karmiono najzwyklejszym mlekiem krowim, nie z proszku – a niemalże prosto od krowy. Żadne z nas alergikiem nie jest, jakoś specjalne też choroby nas się nie imają, co do zdrowia emocjonalnego, to już zupełnie inna para kaloszy;)

Zachęcam do zerknięcia na Buletkowy blog i przyjrzenia się ichniejszej perspektywie. Ja na kilka rzeczy spojrzałam inaczej – szczególnie na matki karmiące butelką, do których nigdy co prawda jakoś uprzedzona nie byłam, ale też nigdy nie byłam po „tamtej” stronie.

Zawitkowski to dla wielu wyrocznia. Jeśli Paweł Zawitkowski w jakimś wywiadzie, programie, artykule, książce coś stwierdził, to na pewno tak jest i nie ma możliwości, żeby było inaczej. Taki chodzący półbóg od opieki nad dziećmi. Jak wiadomo, półbóg, to osobnik zrodzony ze związku boga z człowiekiem – według mnie niewątpliwie pan Zawitkowski jest potomkiem boga – boga marketingu i sukcesu w interesach.

Nie oglądamy telewizji, więc nie zdawałam sobie sprawy z tego, jaką gwiazdą telewizji śniadaniowych jest autor książki „Co nieco o rozwoju dziecka”. Powiem więcej – nie wiedziałam nawet, że ktoś taki istnieje. Dopiero pani neurolog zadała nam to pamiętne pytanie „a książkę Pawła Zawitkowskiego państwo czytaliście?”. Zadała je takim tonem, jakby czytanie jego książek było tak oczywiste, jak łykanie kwasu foliowego.

Poszperałam, poszukałam, książkę zdobyłam (choć jest to naprawdę trudne, bo nakład został wyczerpany, a nawet na allegro chodzi to to w strasznych cenach).

Nie kwestionuję wiedzy i doświadczenia Pawła Zawitkowskiego, ani nie przeczę skuteczności metody NDT-Bobath, choć wiem, że wiele osób krytycznie odnosi się do niektórych jego rad.

Ogólnie – to w tej książce mi się podoba – omówienie wszystkich bezpiecznych i w sumie wygodnych sposobów noszenia dzieci. Zawarte w jego poradniku wskazówki dotyczące technik przewijania, ubierania, kąpieli, masażu, karmienia wydają mi się cenne, nawet jeśli niektórych nie traktuję, jako świętej ortodoksji.

Rozdział o wspólnej kąpieli w wannie i na basenie dodał mi nieco odwagi, by doświadczyć z oSynkiem nowej jakości kąpieli w dużej wannie.

Ładna szata graficzna, porządne, profesjonalne zdjęcia są też na plus.

To co mnie razi w jego książce, to wszechobecna reklama, ukryta bardziej lub mniej – product placement bardziej nachalny niż w polskich telenowelach;) Jak kąpiel, to we wnętrzu zastawionym kosmetykami sponsorów, jak rozdział o chustach, to Zawistowski pozuje do zdjęcia oczywiście w chuście sponsora, trzymając w dłoni słoiczek z obiadkiem firmy X, który za chwilę podgrzeje w mikrofalówce firmy Y. Jak rozdział o odpowiednim obuwiu do nauki chodzenia, to też oczywiście zobaczymy wielkie logo jednego z producentów.

I wszystko szyte dość grubymi nićmi, np. taki fragment wzbogacony oczywiście odpowiednim zdjęciem: „Może to nie najlepszy zwyczaj i nie fair odkurzać kiedy dziecko śpi. Ale jeśli tak supercichy szmer odkurzacza nie jest w stanie obudzić nawet dziecka, hmm…”.

Są ludzie na takie zabiegi odporni, ale są też tacy, którzy zobaczywszy coś w książce półboga, na pewno to kupią. Nie do końca wydaje mi się to uczciwe w poradniku, ale może to tylko moje subiektywne odczucia i się czepiam, bo mój blog nie ma takich sponsorów;)

Autor: Paweł Zawitkowski
Tytuł: „Co nieco o rozwoju dziecka, jak zostać szczęśliwymi rodzicami szczęśliwego maleństwa” (książka z płytą DVD)
Wydawnictwo: Wydawnictwo Zawitkowski i Spółka
Stron: 143 + reklamy
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2007
cena: 59 zł

Szukam ostatnio, jak to kobieta na finiszu ciąży, różnych informacji „okołodzieciowych” – od wyprawki do szpitala, przez ubranka, sprawy medyczne i praktyczne.

W polskim internecie stron poświęconych tym tematom są z 3 miliardy, a na większości z nich te same bzdury, albo słodkie pitu-pitu, za którym najczęściej kryje się jakaś mniej lub bardziej ukryta reklama.

Ale są też perełki…

Taką perełką jest Dzieciowo mi!. Strona niebanalna, zabawna, a przede wszystkim – odnoszę wrażenie, że rzetelna. Strona pomyślana została jako miejsce spotkań rodziców-debiutantów, rodzicielskiej recydywy, oraz tych, których bocian jeszcze nie odwiedził i nie wiadomo, czy będzie w ogóle w ich pobliżu przelatywał.

Mi – debiutantce - szczególnie podobają się wszystkie teksty opisujące różne testowane i sprawdzone dzieciowe produkty.

oTatusiowi szczególnie podobał się zbór różnych ciążowych przesądów, w tym obecnie nasz ulubiony ostatnio: jeśli w ciąży zdarzy ci się brać na ręce prosiątka, to twoje dziecko urodzi się z raciczkami ;)

Trzeba przyznać, że autorka ma wiele samozaparcia – nie ma chyba marki pieluszek, chusteczek i innych takich, których by nie wypróbowała na swoim dziecku. Do tego dochodzą komentarze czytelniczek, które często mają nieco inne zdanie, od tego prezentowanego w tekstach. Też dobrze, bo można poznać wiele perspektyw, czyli tzw. plusów dodatnich i plusów ujemnych każdej opisywanej rzeczy.

Zaglądam od jakiegoś miesiąca dość regularnie i chyba zaglądać będę dalej.

No i to motto:)